Así non
Non sei que terá o santoral
católico que tanto gusta ós belicistas. Serán as
lembranzas das cruzadas. Que sei eu. Probe San Xosé.
Cáenlle todas. Hai 8 anos, un día do pai tamén, pola
noite, empezaba unha guerra, cirúrxica, dicían,
rápida, para rematar cun asasino que acochaba armas
de destrución masiva, cruel co seu pobo,
especialmente co kurdo. Tratábase de levar, ás
terras de Babilonia e de Urk, a paz e a democracia,
protexer ó seu pobo...como fose. Van alá oito anos.
E os novos cruzados non saben como saír de Iraq.
Xa sei que agora non é o
mesmo. Que si as Nacións Unidas, que si o Consello
de Seguridade, que si a Resolución 1973, que si a
Liga Árabe… que si o Gadafi…, ¿acaso vas ti defender
ó Gadafi? ¿A ese sátrapa? Veña…
Como tanta xente, lida ou
non, móvome nunha contradición. Non somos perfectos.
Bush si o era, o pai, o fillo e o espírito santo.
Que lle imos facer. Sei que a poboación civil merece
protección. Sen dúbida. Pero non só en Libia ¿non?.
Tamén en Bahréin, no Iemen, en Marrocos, no Sáhara,
en Siria, en Arabia Saudita... e no Tíbet, ¿quen se
atreve co Tibet? ou en Birmania, ¿e en Palestina?...
¿non merece a poboación civil palestina protección
de tanto animal sionista?
¿De onde imos sacar tanto
divino casco azul? para protexer ou interpoñer
diante dos inocentes torturados, desaparecidos,
mortos, nestes e noutros países, diante da absoluta
pasividade da comunidade internacional. Por certo, a
coalición voluntaria, ¿son cascos azuis?
E quen pon nome ás
operacións?. O tipo lócese. Chumbo fundido,
liberdade duradeira, tormenta do deserto, xustiza
infinita, odisea ó amencer, vaia títulos de
películas cutres, letal crise, nin o Torrente
o faría mellor.
Si non fose tráxico, Gila,
faría un chiste. Imos indo cun avión cisterna, catro
cazas, unha fragata e un submarino. Chegamos un
pouco tarde. Claro, o primeiro ataque foi pola
noite. Sen avisar. Gila diría que os nosos cazas só
voan de día. Non temos luces...
Xa sei que Nacións Unidas
lexitimou a actuación. Que a Liga Árabe o pediu.
Ninguén o dubida. Sen embargo, unha vez máis, parece
que o petróleo está detrás. Lagarto lagarto. Partir
Libia pode ser o obxectivo estratéxico final, con ou
sen Gadafi.
Tan difícil é de entender que
o ditador de Tunicia foise nunhas semanas. Que o
faraón Mubarak tardou 18 días en caer. Por obra e
graza da súa sociedade civil. Pola forza da
nonviolencia. Quizais sexa máis rendíbel e, desde
logo, moito máis eficaz, apoiar ós movementos
democráticos en vez de lexitimar ós ditadores.
Cansámonos de venderlle armas a Gadafi. Paseámolo
coa súa haima, cohorte de virxes incluídas, por
medio mundo. Démoslle os parabéns democráticos. As
hemerotecas e as fotografías, de hai un ano, dan
vergoña allea.
E como todas as guerras,
sabemos como empezan pero descoñecemos como van a
rematar. Os mortos os poñerán os de sempre, a
poboación civil aterrorizada, as mulleres, os
anciáns, os nenos e nenas, aqueles que non poden
fuxir, da ditadura, ou da paz e da democracia, a
bombazos, intelixentes, como non…
Que demo terá o San Xosé que
tanto gusta ós belicistas para empezar as súas
odiseas militares.
Moi pronto chegarán os
horrores do ocaso...
Non no noso nome, non, así,
non.
Manuel Dios Diz
é presidente do Seminario Galego de Educación para a
Paz
Publicado el 6-04-11
Enviar a un amigo
RELACIÓN DE ARTÍCULOS
PUBLICADOS en
EDUCAsites.net
Búsqueda de Artículos en Google Académico:
.gif)
Home