.gif)
Versión en
GASTOS MILITARES VS.
GASTOS SOCIAIS
Estamos inmersos nun debate
de enorme interese sobre as formas de reducir o
déficit público, en España e en toda Europa, algo
sobre o que parece existir un acordo unánime, con
independencia de que teñamos valoracións diferentes
sobre as causas da crise e as responsabilidades
atribuíbles a cada quen, desde logo, non no mesmo
grao, como é obvio.
Cando un goberno, que se
define a si mesmo como progresista e
socialdemócrata, toma medidas drásticas para
recortar o gasto público, o fai priorizando unhas
accións sobre outras, escolle e descarta, decide...,
e iso, chámase gobernar, aínda que acerte ou erre
nos seus obxectivos.
O primeiro que chama a
atención, o que sorprende e indigna, ten que ver cos
destinatarios escollidos para pagar a factura dunhas
políticas económicas, nacionais e internacionais,
guiadas pola cobiza e o despilfarro, pola
especulación financieira. Os mesmos que tiveron que
ser rescatados con cuantiosas cantidades de diñeiro
público, son os que agora ditan as normas para
rebaixar os déficits, moi incrementados precisamente
pola sangría provocada por semellante “rescate”.
E os paganos desta tolemia non van ser eles, senón
os sufridos pensionistas, o funcionariado, as
inversións públicas previstas, ou o gasto social. O
desequilibrio no pago da factura resulta
especialmente significativo. Calquera pode aceptar
apertarse o cinto nunha situación de emerxencia, si
tódolos sectores sociais, empezando polos que máis
ganan e teñen, deciden sacrificarse, en maior ou
menor grao, segundo as súas ganancias. Non parece
que vaia ser o caso no aforro proposto por Zapatero
de aproximadamente 15.000 millóns de euros.
A desregulamentación do
sistema financieiro internacional responde a un
modelo económico baseado no descontrol que interesa,
particularmente, a uns poucos actores económicos que
se benefician a mans cheas, que incrementan as súas
riquezas por medio da especulación, ata o punto que
teñen o poder suficiente como para plantarlle un
pulso á democracia representativa.
En calquera caso, a redución
do déficit público, nacional e internacional, parece
imprescindible. Sen embargo, á hora de escoller onde
usar o bisturí, existen outras posibilidades.
Alguén poderá acusarnos de
utópicos, no mellor dos casos, ou de demagóxicos, no
peor, pero cando insistimos na idea de reducir os
intolerables gastos militares, a nivel mundial e
nacional, o facemos desde o convencemento de que
unha pequena diminución porcentual, aliviaría
notablemente o gasto público e liberaría cuantiosos
fondos para afrontar os grandes desafíos da
humanidade no seu conxunto e en cada país.
Pensemos por un momento que
en España, desde o ano 2.000, é dicir, dez anos
continuados, o gasto militar non baixou nunca de
10.000 millóns por ano e desde o 2005 ven superando
os 15.000 millóns de euros, a cifra máxica proposta
por Zapatero. Para o presente ano, a cifra
presupostada ascende por riba dos 17.000 millóns de
euros.
A compra de novas armas, a
modernización e o seu mantemento, supón, en 2010,
nada menos que 1.223 millóns de euros. E
sinceramente, unha fragata, un helicóptero Tigre, un
avión de combate de menos, non creo que nos deixara
indefensos diante dun hipotético “inimigo”. Non
falemos do pozo sen fondo que significa a nosa
participación no proxecto interminable do
eurofigther.
Alguén poderá chamarnos
ilusos ou irresponsables por facer estas reflexións
pero son moitas as persoas de ben que as comparten.
Entre avións, carros de combate ou fragatas, e
pensionistas, xubilados, dependentes, enfermos, ou
funcionarios, non temos dúbidas, preferimos saír ó
rescate da xente do común. Son opcións,
efectivamente...
Autor:
Manuel
Dios Diz
preside o
Seminario Galego de Educación para a Paz.
25 -05-
2010
Enviar a un amigo
RELACIÓN DE ARTÍCULOS
PUBLICADOS en
EDUCAsites.net
Búsqueda de Artículos en Google Académico:
Home